Σχετικά με την Αλεξάνδρα Παμπούκα
Η Αλεξάνδρα Παμπούκα (γεν. 1993) σπούδασε στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών Φλώρινας (GR) και αποφοίτησε από το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Πολιτιστική Πολιτική και Ανάπτυξη» του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου το 2019.
Είναι διεπιστημονική καλλιτέχνης με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, την παράδοση, την τελετουργία και τη βιωσιμότητα. Προσπαθεί να εφαρμόζει φιλικές προς το περιβάλλον πρακτικές χρησιμοποιώντας μια ποικιλία μέσων όπως σχέδιο, ψηφιακό σχέδιο και βίντεο, assemblages, ανακυκλωμένα υφάσματα και αντικείμενα, φυσικές ίνες, ράψιμο και ύφανση. Από το 2016, η έρευνά της (θεωρία και πρακτική) επικεντρώνεται στην καλαθοπλεκτική. Η μεταπτυχιακή της διατριβή είχε θέμα: «Η καλαθοπλεκτική και η καλαμοϋφαντουργία, ως στοιχεία άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς, εστιάζοντας στις προοπτικές που μπορούν να δημιουργήσουν μια θετική αύρα προς όφελος της κοινωνίας, ειδικά στην Κύπρο». Συμμετείχε σε σχετικά σεμινάρια στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Κύπρο και την Πορτογαλία τόσο ως φοιτήτρια όσο και ως εκπαιδευτικός.
Εργάζεται ως καθηγήτρια τέχνης σε λύκειο στην Κύπρο.
Τα εργα μου
Οι σύγχρονες κοινωνίες μας, που κυριαρχούνται από τα αδυσώπητα ρεύματα του καταναλωτισμού και της μαζικής παραγωγής, θέτουν συχνά τα χρηματικά κέρδη πάνω από την ευαίσθητη ισορροπία της ύπαρξης. Ένας φρενήρης ρυθμός διαπερνά την καθημερινότητά μας, αφήνοντάς μας να νοσταλγούμε μια εναλλακτική λύση, στιγμές παρηγοριάς μέσα στο χάος. Ως απάντηση, αναβιώνω την έννοια του αργού μεσογειακού χρόνου (του χρόνου των φιλοσόφων και των παραμυθάδων) και την ιερότητα των αργών διαδικασιών, καθιστώντας τες φάρους αντίστασης στον ταλαιπωρημένο τρόπο ζωής μας. Αυτές οι μέθοδοι, εμπνευσμένες από την πλούσια παράδοση της αρχαίας χειροτεχνίας, κρύβουν μέσα τους την κληρονομιά της άυλης πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Μέσα στους ταραγμένους καιρούς μας, η τέχνη μου επιδιώκει να προσφέρει μια ανάπαυλα – μια στιγμή για να σκεφτούμε, να βρούμε παρηγοριά μέσα στο χάος. Μέσα από τη διαδικασία της ανακύκλωσης, διαιωνίζω τον αέναο κύκλο της μεταμόρφωσης που αντικατοπτρίζει τη διαρκή ιστορία του κόσμου. Τα θραύσματα που διασώζω από την αφάνεια βρίσκουν νέο σκοπό, όπως οι ιστορίες του κόσμου συνεχίζουν να διαμορφώνουν το παρόν μας. Μέσω της σύγκλισης του παρελθόντος και του παρόντος, του χάους και της ηρεμίας, επιδιώκω να εμπνεύσω μια αφύπνιση – μια ανανεωμένη εκτίμηση για την ομορφιά που αναδύεται όταν επιβραδύνουμε, κοιτάμε μέσα μας και τιμούμε τις ιστορίες που μας καθορίζουν.


